Villa

Een stoffig kamertje, in de nok van een groot vrijstaande villa. Vanaf de voorkant kon je het kleine dakraampje net zien. Deels verscholen achter een stevige tak van de grote eik.

Dat was mijn muziekschool. Hij staat er nu nog, zag ik toen ik laatst in mijn geboorteplaats kwam.

Toonladders

Ik kreeg les van een jonge, maar strenge pianoleraar. Drie kwartier in mijn eentje elke week. Toonladders … Die heb ik flink moeten oefenen. Alle toonladders, ook die beginnen op een zwarte toets. Om het wat moeilijker te maken moest ik met mijn linkerhand twee octaven spelen en met mijn rechterhand in dezelfde tijd drie. De volgende week moest het andersom. Met alle toonladders. Ik heb ze dus wel geleerd, kan je zeggen.

Piano-houding

Mijn houding was de eerste maanden ook fout. Ik moest veel rechter zitten dan ik fijn vond als puber. Mijn oma had het nog erger, die moest achter haar rug om een stok tussen haar ellebogen houden en dan spelen. Dat is bijna een circus-act, zo moeilijk. Op de houding van mijn handen was ook van alles aan te merken. Gestrekte vingers zijn absoluut verboden. Hoe goed je daar ook mee speelt. Tegenwerpingen van mijn kant dat gevierde pianisten dat ook doen telden helaas niet mee. Vingers netjes gebogen en rond op de toetsen.

Veel fantasie had mijn leraar niet. Het bleef bij klassiek en heel erg klassiek. Improviseren kon hij niet. Dat heb ik mezelf later maar geleerd.

Tegenwoordig

Hoeveel anders is het tegenwoordig, met al die leuke opleidingen. Zoals online muziekles. Je zet de cursus op je i-Pad en kijkt hoe het moet. Je luistert en hoort wanneer jij foute akkoorden speelt. Op de tijd dat JIJ wilt. Hoef je niet meer door de regen naar de andere kant van je dorp naar de muziekschool.

“Ik ben wat decennia te vroeg geboren,” verzucht ik.

Voor andere informatie, klik hier.